Als een zeeman na een lange, zware reis — lees: een mooi en gezellig optreden waar het bier rijkelijk heeft gevloeid — weer richting de thuishaven vaart, verlangt hij maar naar één ding: zijn vrouw die op de kade staat te wachten.

Al vele jaren laten de vrouwen van de zeebonken zien dat ze vol liefde achter de zangers en muzikanten staan. Zij steunen het hele koor door dik en dun, het hele jaar door.

Maar één keer per jaar moeten de zeelui voor zichzelf zorgen. Dan gaan de vrouwen eropuit.